Chauffeur Jos van Bommel na 36 jaar SKVR met pensioen. Een interview.

'Dat doe ik wel even'. Typisch Jos. Trouwe dienst. Altijd onderweg met leskisten naar onze scholen. Nu is Jos met pensioen. Een interview met deze ouwe rot in het vak.
Jos van Bommel Foto: Jos aan de Feijenoordkade (door Jazzni Promes)

36 jaar een vertrouwd gezicht bij SKVR. Altijd beschikbaar. “Dat doe ik wel even.” Nu hij zijn laatste ritten en een mooi afscheid achter de rug heeft, spreken we met Jos en zijn vrouw Jenny thuis over zijn jaren bij SKVR.
 

Ze zeiden, ga daar maar eens kijken
In mei 1991 begon Jos via de gemeente Rotterdam “Ga daar maar eens kijken” bij SKVR. Zonder precies te weten wat hem te wachten stond, stapte hij het sollicitatiegesprek in. Daar trof hij onze huidige SKVR-collega Jerry Bleijenberg (ICT-beheerder). Jos: ‘Ik herinner me die kennismaking nog goed. Een klein moment maar achteraf gezien, het begin van een lange periode.‘ 

Jos werkte 10 jaar als chauffeur. Daarna werd hij postkoerier binnen de organisatie. Die functie verdween; de mail nam het over. Jos kreeg opnieuw de keuze: “Terug naar de gemeente of weer als chauffeur.” Hij hoefde niet lang na te denken: ‘Gewoon chauffeur bij SKVR.’ 
Zijn loopbaan begon al eerder. Vanaf zijn 19e werkte hij tien jaar als conciërge op een lagere school.

Wees aardig voor de chauffeur
Jos is een bekend gezicht voor velen. Stond altijd klaar. Betrouwbaar. ‘In al die jaren ben ik misschien maar een paar dagen niet geweest.’ zegt hij nuchter. 
Maar klakkeloos alles aannemen? Dat deed hij niet. ‘Je moet wel een beetje nadenken over wat je doet.’ Dat blijkt uit een opdracht die hem al die jaren is bijgebleven. ‘10 velletjes A4 kopieerpapier naar een school brengen. Ik dacht: dit is toch raar. Een school heeft toch papier?’

Voor Jos ging het werk niet alleen om rijden van A naar B. Hij wilde begrijpen wat hij deed en waarom. 
Zijn aanpak? ‘Altijd vooruit kijken, ritten combineren en proberen slim te plannen. In Rotterdam rijd je nog wel een rondje, maar daarbuiten moet je beter opletten.’ Zijn belangrijkste tip? ‘Wees aardig voor de chauffeur. Dan krijg je meer gedaan van mensen.’ 
Volgens oud-directeur Dirk Monsma [bij zijn afscheidslunch] was Jos zijn derde adviseur: “Jos was de ogen van SKVR.’’

Kom nou lekker bij mij op de bus
In al die jaren bij SKVR leerde Jos veel collega’s kennen. ‘Je komt elkaar altijd weer tegen.’ De laatste drie jaar werkte hij fijn samen met collega-chauffeur Dean Birge. ‘Ik heb hem erbij gehaald en laten meedraaien,’ vertelt Jos. ‘Die kende ik nog uit de tijd dat hij conciërge was. Toen dacht ik, die kan dit werk ook wel. Kom nou lekker bij mij op de bus zei ik tegen hem. En dat ging meteen goed.’

Als Jos SKVR in één woord zou omschrijven, is het: ‘sociaal.’ Dat sociale zie je volgens hem ook in kleine dingen terug. ‘Toen mijn vrouw Jenny een keer ziek was, vroegen collega’s regelmatig hoe het ging. Dat zegt wel wat. Mensen hebben echt oog voor elkaar.’

Samen vanaf de basisschool
Samen met Jenny woont hij aan de Feijenoordkade. Met uitzicht op de Maas. Jos zorgt met veel liefde voor haar. 
‘Jenny en ik kennen elkaar al meer dan 50 jaar, vanaf de basisschool,’ vertelt Jos. 
Een cruise is iets dat zij samen graag doen. Zo maakten ze een cruise naar Amerika, met een bijzondere tussenstop in New York. ‘Zeven dagen heen, een dag in New York en weer zeven dagen terug,’ zegt Jos. ‘Ik wilde eigenlijk gewoon één dag in mijn leven door New York lopen.’ Jenny kijkt daar anders op terug: ‘Ik vond het verschrikkelijk. Die drukte in de stad dat is niks voor mij.’ ‘We gaan in oktober weer op riviercruise naar Duitsland,’ vult Jos aan.

Gewoon wat rustiger aan
Sinds een week is Jos met pensioen. ‘We zijn al 43 jaar getrouwd’ zegt hij nuchter. ‘Dan hoef je niet meer aan elkaar te wennen.’ Het ritme verandert wel. ‘Je hebt ineens meer tijd. Dat is ook het voordeel dat ik nu richting de zomer ben gestopt.’ 
Stilzitten is er voor Jos niet bij. ‘Het huishouden deed ik op zondag,’ vertelt hij. ‘Nu kan ik dat meer spreiden over de week. Dan hoeft niet alles op één dag.’

Stoppen voelt voor hem goed. ‘Ik word in juni 66, dan vind ik het wel mooi geweest.’ Het werk bij SKVR laat hij achter zich. Nu is het tijd om te genieten van het leven. Wel wat rustiger aan. Jos: ‘Het is goed zo.’

Interview en foto: Jazzni Promes